Κόλεντα, Χριστούγεννα στην Καστοριά

15697884_1345079858869435_5354338837261021437_n-768x432Κάθε χρόνο, τα μεσάνυχτα της 23ης του Δεκέμβρη, τα μέλη και οι φίλοι της «Μυήσεως» τηρούν το έθιμο των καλάντων. Με τα φαναράκια τους στο χέρι, ντυμένοι με παραδοσιακές φορεσιές και γούνες, περπατούν στα σκοτεινά παραδοσιακά σοκάκια της παλιάς Καστοριάς, στις γειτονιές του Ντολτσό και του Απόζαρι, και ψάλλουν τα Κόλεντα, τα Καστοριανά παραδοσιακά Κάλαντα, χτυπώντας από σπίτι σε σπίτι τις ξύλινες βαριές πόρτες που κοσμούν τα λιθόστρωτα δρομάκια. Τα Κόλεντα διαφέρουν από σπίτι σε σπίτι, καθώς αποδίδουν διαφορετικές ευχές ανάλογα με την ιδιαιτερότητα της κάθε οικογένειας. Οι στίχοι διαφέρουν για τον δάσκαλο, το μικρό παιδί, τον Μητροπολίτη, τον ξενιτεμένο ή για την κόρη που ετοιμάζει τον γάμο της. Οι “νοικοκυραίοι” ακούγοντας τις ευχές με τη συνοδεία ακορντεόν και κιθάρας ανοίγουν τις πόρτες των αρχοντικών τους και υποδέχονται στις χιονισμένες τους αυλές  αυτούς τους «αλλοτινούς» καλαντίζοντες για να ανταλλάξουν καλοχρονιάτικες ευχές και να κεράσουν κρασί και χριστουγεννιάτικους μεζέδες. Έτσι η ζεστασιά της παρέας επικρατεί του ψύχους των πρώτων πρωινών ωρών της παραμονής των Χριστουγέννων και το ραντεβού ανανεώνεται από χρόνο σε χρόνο.


Κάλαντα με τον Όμιλο "Μύησις"

της Ξένιας Γουδή

10449939_1052959111414846_3116104019602088672_nΉταν και πάλι σαν εκείνα τα χρόνια που χτυπούσαμε τις πόρτες ανήμερα των Χριστουγέννων και τραγουδούσαμε τα κάλαντα με το τριγωνάκι στο χέρι... Έτσι και σήμερα ζήσαμε τέτοιες όμορφες στιγμές! Στιγμές με όμορφους ανθρώπους, μια κιθάρα σε μια αγκαλιά, φαναράκια και χαρούμενες, γιορτινές φωνές να ηχούν σε ολόκληρη την παλιά πόλη…μέσα στα στολισμένα πλακόστρωτα στενά που γυάλιζαν από την αστραφτερή, ολόλευκη πάχνη…

Και μόλις κάποιος άκουγε μέσα απο το ζεστό του σπιτικό αυτές τις μελωδίες, άνοιγε με απορία την κουρτίνα του παραθύρου του, χαμογελούσε και μονομιάς άνοιγε την εξώπορτα του για να μας κεράσει ότι νοστιμιά είχε…Μελομακάρονα, σοκολατάκια, κουραμπιέδες σπιτικό κρασί και λικέρ…και το καλύτερο απ’όλα…, ενώ η ώρα κόντευε δύο τα ξημερώματα, στην τελευταία γειτονιά, μας περίμενε ένα τραπέζι γεμάτο πεντανόστιμα φαγητά, που από μακρυά τα έβλεπες να αχνίζουν και να μοσχοβολούν τον τόπο οι μυρωδιές τους. Μόλις τα είχαν βγάλει από τον φούρνο και την κατσαρόλα για μας.
Μόνο για μας!

Η βραδιά έκλεισε όμορφα με το τραγούδι…”Να φάμε και να πιούμε…άιντε να περνάς, να καλοπερνάς”!Ήταν το κατάλληλο θαρρώ!
Τσουγκρίσαμε για μια τελευταία φορά τα ποτήρια μας, ευχηθήκαμε “ευτυχισμένα Χριστούγεννα” και ο καθένας, νυσταγμένος μεν αλλά με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη του, αποχωρούσε σιωπηλά για το σπίτι του, λαχταρώντας φυσικά το ζεστό κρεβάτι του.

Είμαι σίγουρη, πως σήμερα, τα όνειρά μας θα είναι όντως γλυκά!

Κάλαντα Καστοριάς

Αραδιαστείτε ρε παιδιά όλοι με την αράδα
Να πούμε τραγούδια ευγενικά ν’ αρέσουν στ’ αφεντικό μας
Αφέντης μας είναι καλός, στον κόσμο παραδειγμένος
Και μες στη μέση του μαχαλά στιλπνός μαλαματένιος

Πολλά είπαμε στον αφέντη μας, ας πούμε και στην κυρά μας
Κυράμ κυράμ κι αρχόντισσα κι αρχοντοπαραδειγμένη
Σε κάλεσαν οι αρχόντισσες στην εκκλησιά να πάνεις
Κι ώσπου να πας κι ώσπου να 'ρθείς και πίσω για να γυρίσεις
Οι στράτες ρόδα γιόμισαν τα μονοπάτια μόσχον

Ένα μικρό μικρούτσικο σπυρί μαργαριτάρι
Για πλένετο, για λούσετο, για το σχολειό να πάει
Κι ο δάσκαλος το καρτερεί με τη χρυσή τη βέργα
Αμπρέ παιδί καλό παιδί, πού ‘ναι τα γράμματά σου;
Τα γράμματά μου είναι στο σχολειό, κι ο νους μου στην αγάπη

Σ’ αυτό το σπίτι πού ‘ρθαμε πέτρα να μη ραγίσει
Κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει

Χριστούγεννα, γράμμα στον ξενιτεμένο γιο

Χριστούγεννα, γράμμα στη μάνα από την ξενιτιά

Ξενιτεμένο μου πουλί και παραπονεμένο
Η ξενιτιά σε χαίρεται
Κι εγώ 'χω τον καημό σου
Να στείλω μήλο σέπεται,
Κυδώνι μαραγκιάζει
Να στείλω και το δάκρυ μου
Δεμένο με μαντήλι
Το δάκρυ μου 'ναι καφτερό
Και καίει το μαντήλι

TOP